Πώς από την περί μυγών αφιέρωση (ευχαριστώ πολύ) σκέφτηκα την κινητική τέχνη δεν ξέρω αλλά τα παρακάτω δείγματα ίσως βοηθήσουν τις αναζητήσεις σου σε σχέση με τις γλυπτοζωγραφικές κατασκευές που έφτιαχνες στα τελευταία μαθήματα.
Ήμουν σε μια παραλία, κάτω από ένα δέντρο, και ατένιζα το πέλαγο! Το τελάρο και το καβαλέτο μαζί με τα πινέλα μου, παραδίπλα περίμεναν να ασχοληθώ μαζί τους! Είχα ζωγραφίσει όλον τον πίνακα μες' το μυαλό μου, και ήξερα πως τώρα, σε λίγο, όπου νά'ναι θα να τον αποτυπώσω και στον καμβά. Μα τι σπουδαίος πίνακας που θα γινόταν..το ήξερα, ήμουν απολύτως βέβαιη...αρκεί να μπορούσα να αποσπάσω το βλέμμα μου από το πέλαγο! Και τα λεπτά περνούσαν, και τα λεπτά έγιναν ώρες, και είχε πια αρχίσει να σουρουπώνει. Τώρα, ναι τώρα θα ζωγραφίσω! Μα πάλι πως γίνεται να χάσω τέτοιο πανέμορφο σούρουπο; 'Οχι ας περιμένω λίγο ακόμα, θα ζωγραφίσω σε λίγο....
_Μήπως ξέρετε που είναι η Ταβέρνα του Μανιώτη; Με ρώτησε ένα ζευγάρι. -Λυπάμαι, δεν ξέρω, δεν είμαι από 'δω!
Και μετά ξύπνησα, και συνειδητοποίησα ότι ενόσω κοιμόμουν είχε έρθει το καλοκαίρι! Ας είναι καλό!
η κουλτούρα, το ήθος, οι συμπεριφορές, δεν επήλθαν δια καταπτώσεως από το Έψιλον της Ανδρομέδας, μήτε και εγκαθίστανται μέσω διαταγμάτων και εντολών, πολλώ δε μάλλω, μηδαμώς τη επινεύσει υπεριπταμένου τινος πνεύματος........... αλλά, πλειστάκις και τουναντίον, τη καταπόσει αφθόνου οινου-πνεύματος....
Φυσικά θα παρατηρήσετε ότι στην έκθεση δεν συμμετέχουν τα πρωτάκια και οι αρχαίοι...ή κατά την έκφραση της Βαντ, τα "Βρέφη" και οι ΄'Γέροι" των Eικαστικών Παιγνίων. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα είμαστε όλοι παρόντες...το αντίθετο κιόλας! Ραντεβού λοιπόν αύριο στις 8.30 στα εγκαίνια! Α, ναι, ο χώρος, Κέντρο Τεχνών του Δήμου Παλλήνης, (πρώην αποθήκες Καμπά, στην Λεονταρίου)
Babett
Y.Γ. Το έργο το οποίο "θυσίασα" στον βωμό της ενημέρωσης...ανήκει στον Θοδωρή Κέππα ... ε μα τον έχω άχτι !!!
Τι μέγα βάρος σήμερα βουλιάζει τον ουρανό! Ανάλαμπος και κρύος του ηλιού ο δίσκος, σαν από ξερό πηλό, θαρρείς, όπου και νάναι, θα πέσει απάνου στ΄αντικρινά τα βράχια και θα γίνει θρούψαλα... Πόσο πνιχτά ανασαίνουνε της γής τα σπλάχνα, που κάποτε με ξεπετάξανε στον ανοιξιάτικον αέρα μ΄ένα χαρούμενο σπασμό!... Πως κρέμονται μέσα στα βάραθρα, τα σκοτεινά νερά, άνηχα κι ανάφριστα σαν πετρωμένα!... Με φτάνει από μακριά ένα κλάμα σφαγερό. Ποιός νά ναι;
(Από το ποίημα "Μονόλογος του Μώμου" του Κώστα Βάρναλη)